باید آرام بود و امیدوار
شیوا افضلی فر - روزی کرم سبزی که بر روی درختی سبز خانه داشت با خود اندیشید؛ من منفورترین موجود هستم،محکوم به خزیدن برروی زمینم، هیچ زیبایی ندارم
اما یک روز مادر طبیعت از کرم خواست تا پیله ای بتند، کرم یکه خورد.... آخر پیش از آن هرگز پیله نساخته بود! گمان کرد باید گور خود را بسازد و آماده مرگ شود،
هرچند از زندگی خود تا آن روز ناراضی نبود اما همچنان میخواست زندگی کند. پس به خدا شکوه برد: خدایا، درست است که زیبا نیستم و به درد کاری نمیخورم اما اندک چیزی را که دارم از من نگیر.....
او بالأخره نومیدانه دور خود پیله ای تنید وخود را درآن حبس کرد و منتظر پایان ماند.
مدتی گذشت؛ زمان بیرون آمدن از پیله فرارسید و مادر طبیعت به او مژده داد؛ اکنون میتوانی از پیله ات خارج شوی، او پیله را گشود و ناباورانه دید می تواند به آسمان پرواز کند او اکنون "پروانه" ای زیبا شده بود!
او از معنای زندگی و صبر و عشق خداوند به آفریده هایش شگفت زده شد و ایمان آورد که
باید آرام بود و امیدوار

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان