۵ دي سالگرد درگذشت پيامبر بزرگ ايراني ، ‏اشوزرتشت      

زرتشت پيامبر بزرگ ايراني

منوچهر ارغواني - زرتشت، زردشت، زردهُشت یا زراتُشت و به لاتين Zoroaster و در اوستا زرثوشتر به  معني "دارنده‌ي روشنایی زرین‌ رنگ" يا به گزارش ديگر به معني "ستاره‌ي زرین" است. زرتشت پيام آور خرد و آزادی و بنیادگذار كيش زرتشتی یا مزدیسنا و سراينده‌ي گاتها است.  

پنجم دي روز خير "خورا"، روز درگذ‌شت اشوزرتشت است. اشو زرتشت پس از پايان پيام آوری خود كه آموزش راستی، آزادی انديشه، آشتی و همزيستي به مردم بود، در شهر بلخ به سر می برد. در هفتاد و هفت سالگی او بود هنگامی که گشتاسب کیانی و پسرش اسفندیار، فرمانروای بلخ از پایتخت بيرون رفته بودند. فرمانروای تورانی "ارجاسب" كه دشمن ديرينه‌ي زرتشت بود، درنگی يافته و توربراتور را با لشگر بزرگی به بلخ فرستاد. تورانيان دروازه‌ي شهر بلخ را در هم شكستند و هنگامی كه اشو زرتشت با لهراسب و گروهی از پيروانش، روی‌هم رفته هفتاد و دو تن در آتشكده‌ي نوبهار شهر بلخ به نيايش سرگرم بودند به زخم شمشير كشتند.

 

اشو زرتشت گرچه از جهان رفت و از ديدگان پنهان گشت، ولی روان پاكش همراه با اندرزها و آموزش‌های جاودانه‌اش پيوسته زنده ماند. بزرگ مردی که پس از هزارها سال هم‌چنان نام، راه و اندیشه‌اش بر تارک هوشمندي راست اندیشان و فيلسوفان بزرگ جهان می‌درخشد.

گاتها از هر گونه کژباوری ديني، دين نموداری (تعصب دينی)، افسانه‌ها، سخنان پوچ و پندارهای بيهوده تهی است و يگانه نوشتار ديني در جهان است كه از زمان‌هاي كهن با کژباوری‌ها ستيز می‌كرده است و اين يكی از ويژگي‌هاي گاتها است كه مايه‌ي شگفتی بسياری از پژوهشگران بزرگ جهان گرديده است و براستي اين نشان از فرزانش ژرف اين آيين دارد.

 

اشو زرتشت آموزگار و پايه گذار خو و منش نيك و راستي در گيتي بود كه به گفتار كوتاه او "پندار نيك، گفتار نيك، كردار نيك" شناخته شده است، و از ديدگاه پژوهشگران، تنها همين سه وَچَك (جمله) پايه‌ي بنيادين مردم سالاري (دمكراسی) و شيوه‌ي سازماندهی انديشه‌ها و سُهش‌ها (احساسات) و در پی آن پيشرفت در جهان امروز شناخته شده است.

 

سالگرد درگذشت پيامبر بزرگ ايراني ، ‏اشوزرتشت  

 

اين روز در گاهنامه ايرانی 3746 تنها روزی است كه جشن نيست، ولی روز سوگواری هم نيست!

در اين روز زرتشتيان گردهم می‌آيند و به نيايش، خواندن گاتها و پختن آش می‌پردازند، ولی به هيچ روی سوگواری يا جامه‌ي سياه بر تن نمی‌كنند. از ديدگاه آنان، درگذشت، زايش دوباره و پيوستن به اهورامزدا است، پس روان مردگان نيازي به سوگواري ندارند و اندوه برای درگذشتگان مايه‌ي رنج روان آنان خواهد شد.

شايد اين يگانه آييني در جهان باشد كه سوگواری، اندوه، گريه كردن، دسته‌هاي سوگواري، سياه پوشيدن، بوسيدن و زانو زدن در برابر نيايشگاه‌ها، آسيب رساندن به خود {زنجير و قمه زدن...}، كرپانی (قربانی)، پتيست (نذر) و... در آن نمی‌توان يافت.

 زرتشتيان براى اين روز هيچگونه سوگوارى ندارند بلكه ياد آن پيامبر بزرگوار را با بر پائى مراسم گوناگون و رفتن به آرامگاه هاى زرتشى گرامى ميدارند

 ستيز من تنها با تاريكي است و برای ستيز با تاريكی، شمشير به روی تاريكی نمی كشم، چراغ می افروزم. اشو زرتشت

 

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
  • مهمان - مهمان

    Hi every one
    This article is just a small page of our rich and comprehensive culture. It certainly makes you think twice before you can base your judgment upon some false theories about our religion, a clear although little point has been made in order to make everyone understand how distinctive we are. Thank you Mr. Arghavani and all the best.
    Your friend from far away.

فرتوری از نگارخانه

mosabegheraghs5_20110710_765587841067.jpg

تبلیغ ویژه

واپسین نوشته ها

گزارش تصویری

پیوند ها

خبرخوان یافت نشد

تبلیغ 2