بهرام یزدانی - این منم آتشکده ری ، نشانی از فرهنگ و تمدن 1800 ساله ایرانیان و زرتشتیان که بر فراز تپه میل در مقابل زمین لرزه های مکرر ، باد و باران سالها ایستادگی کرده ام تا بر فرهنگ غنی ایران زمین گواهی دهم . پس چرا بر من نامهربانی روا میدارید
اینجا شهر ری است و این تپه را تپه میل میخوانند . این بنا ، آتشکده ای است که هزار و هشتصد سال در مقابل زمین لرزه های مکرر ، باد و باران و زمان در گذر استوار ایستاده ، تا نشانگرفرهنگ و تمدن غنی ایرانیان و زرتشتیان باشد .
ساعت 2 ظهر است و آفتاب با تمام قدرتش به زمین می تابد . به پل حافظ نزدیک میشوم جایی که با خانم سیما مهر آذر از سایت امرداد و رامتین شهرت از سایت برساد قرار دارم . میخواهیم با هم سری به آتشکده ری بزنیم تا از نزدیک ببینیم بر این کهنه بنا چه می گذرد.


در راه رفتن خوب میدانستیم که جز تجربیات سری گذشته از مسیر آتشکده ، هیچ نشان و تابلویی به کمکمان نمی آید . بعد از چندین بار مسیر اشتباه رفتن و دنده عقب گرفتن از دور آتشکده را دیدیم . فاصله ای بیش از 300 قدم با آتشکده نداشتیم که تابلوی اثر تاریخی آتشکده ری را دیدیم . با این که همه ما در گذشته این بنا را دیده بودیم اما بازهم با دیدنش غرق عظمت و زیباییش شدیم .

اولین چیزی که نظرم را جلب کرد در ورودی بود که قرار بود نصب کنند و پلکان ناقصی که قرار بود تا پای آتشکده برود .

به سمت پلکان که میرفتیم چند سرباز جلوی ما را گرفتند و گفتند به خاطر باز سازی اجازه بالا رفتن ندارید هر چه اسرار کردیم فایده ای نداشت دیگر چاره ای نداشتیم . با ناراحتی درب صندوق عقب را باز کردیم تا دوربینها را در آنجا بگذاریم که چشم یکی از سربازها به آفریگانی که از آدریان امانت گرفته بودیم خورد . به ما گفت شما همانهایی نیستید که چند ماه قبل با دکتر هنگامی برای اجرای مراسم آمده بودید ?

نزدیک بود از خنده منفجر شوم که به خاطر لباس سفید موبد را با دکتر اشتباه گرفته اما خودم را کنترل کردم چون نمیخواستم فرصتی که به دست آمده را ، راحت از دست بدهم . سریع گفتم بله ما بودیم و همگی زرتشتی هستیم با شنیدن این حرف اجازه داد برویم بالا اما به هیچ عنوان اجازه نداد دوربینهایمان را ببریم به ناچار قبول کردیم .



از پله ها بالا رفتیم تا به زیر آتشکده رسیدیم جایی که در گذشته محل نگهداری آتش بوده تا دور از نور آفتاب باشد . بالای آن با ایرانیت سقف زده بودند اما بسیاری از جاهای آن به مرور زمان شکسته بود و آب باران خسارتهای زیادی به بار آورده بود .


برای رسیدن به قسمت بالای آتشکده میبایست از تونل بلندی رد میشدیم . تونلی بلند و وهم آور که پر بود از یادگاریهای گوناگون که باز دید کنندگان از خود به جا گذاشته بودند . در گذشته این تونل مسیری بوده که از آنجا آتش به بالای آتشکده برده میشده که اکنون قسمت بیرونی آن کاملا ویران شده است.

به بالا که رسیدیم دو میل ( طاق ) بلند انتظارمان را می کشید طاقی که زمان دو هزار ساله چیزی از جلوه و جلال آن نکاسته بود . اما این دفعه زیبایی دفعه گذشته را نداشت و از لکه های آبله گونه پر شده بود. نزدیک تر که شدیم فهمیدیم که با چند استانبولی گچ و با دست لابلای سنگها پر شده است. هر کاری کردم بتوانم خودم را قانع کنم که نام بازسازی را به روی آن بگذارم نتوانستم .

در کنار میلها ( طاقها ) چشمم به ستونهایی افتاد که به خاطر اکتشافات و یا باران نشست کرده و ترک خورده بود و از دفعه قبل هیچ فرقی نکرده بود . 0
با دلی شکسته از سینه کش تپه پایین آمدیم تا ببینیم در زمینهای کشاورزی اطراف چه میگذرد .
در این راستا :
آتشكده ي ري : آتشكده اي پير و غريب

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان