گاه و بی گاه از خود می پرسم که زمانه عجب رسمی دارد هنگامی که چیزی در حال نابودی است همه ما نگاه خود را به سمتی معطوف می کنیم و هنگامی که نابودی گریبان آن چیز را گرفت آنگاه داد و فغان ما هفت آسمان را می گیرد.
که چه شد و چه نشد و آیا فریاد رسی نیست که ما را دریابد فراموش نمی کنم چند سال پیش که دوستان ما از مشکلات پیر سبز و خیله های آن سخن می گفتند کسی به داد آن نرسید تا این که سقف خیلی ای فرو ریخت تا آنگاه فهمیدندکه باید کاری کرد
جماعت ما به علاج واقعه قبل از وقوع آن عادت نکرده است نوشته دوست عزیزمان آقای یزدی زاده در سایت همازور مرا به یاد همان نگاه ها انداخت بر خود لازم دانستم تا با نوشتن سطر های زیر باعث آگاهی همکیشان و هم میهننان عزیز خود شوم.
دلیل ساخت سالن سوله در پیر نارکی جدا از نیست خیر بانی آن آقای میزانیان دلیل عمده دیگری داشت که شاید به دلیل اینکه در نیمه راه هذف خود هستیم گفتن آن لازم نباشد فقط به همین نکته بسنده می کنم که با ساخت و ساز در آن محوطه ما می توانیم محدوده نارکی را برای خود تثبیت کنیم.
به دوست عزیزمان برای دلیل این کار مراجعه کرده اند و جواب من نبوده ام راشنیده اند باید بگویم که هنگامی از مطلع سوال نمی پرسند و به سمت و سوی درست برای یافتن پاسخ خود نمیروند نتیچه اش نوشتن مقاله ای می شود که اذهان عمومی را تشویش می کند هنگامی که برای ساختن این سالن به من مراجعه کردند و هنگامی که ما غلاوه بربیان موضوع بالا خواستار و بازسازی پیر نارکی به جای ساخت سالنی باظرفیتی که می بینیم شدیم جوابی که از سوی خیر و دست اندرکاران امر ما را متقاعد به ساخت سالن کرد ادامه کار به صورت باز سازی پیر نارکی بود به صورتی که بتوان آن را به صورت مجموعه ای آبرومند که که هم برای پیر نارکی وهم برای جا معه خودمان مفید واقع شود
در مورد ساختمان موجود باید بگویم که مجموعه ای که مشاهده می شود نمای آن به صورت سنتی طراحی شده است هنگامی که به پایان می رسد می توان در مورد آن بهتر قضاوت کرد اما جمله ای که شاید بیش از همه مرا آزرده خاطر کرد و دلم را به درد آورد استفاده از واژه ارباب و رعیت بود به گونه ای که انگار برای ساخت این مجموعه عده ای ما را بندگان خود فرض کرده و ما نیز به واسطه پول آن ها گردن خم کرده و دست به سینه اوامر آن ها را به جا می آوریم دوست من شاید به نباشد بدانید که آقای میزانیان تا هنگام مرگشان هیچ کس نمی دانست که ایشان به ساخت این مجموعه در نارکی مشغول می باشند و پس از مزگ ایشان بود که همه کس مطلع شدند در ضمن شاید حافظه تاریخی ما باید به یاد بیاورد که بزرگانی همچون مانکجی از آن سوی آبها برای ما پیام آور مهر و محبت بودند و در قرن گذشته و حاضر پدران ما چشم امیدشان هنگامی که دراین جامعه سرخورده می شدند آن سوی آبها همکیشان مهربانشان در هند بوده است و همیشه دست یاری و کمک بزرگان به این سرزمین برای دوستی و محبت بوده است نه ارباب گونه ای برای رعیت های خود در ایران
در مورد بافت ساختمان های زیارتگاه شاید بد نباشد بدانیم نمای نهایی این سالن به گونه ای طراحی شده که با دیگر بافت های مجموعه هم خوانی داشته باشد اما در مورد نظرات چند تن از دوستانمان برخود لازم دانستم که من نیز نظرات خود را بیان کنم .

در جواب دوست عزیزمان که برای انجمن ها درآمد آن چنانی برای این سالن ها متصور شده بودند باید بگویم که فرزانه ارجمند آقای فرامرز پور رستمی نیز در متن خود اشاره کرده اند اگر بانیان خیر برای مجموعه ای که خیر می کنند مبلغی را برای هزینه نگهداری آن تدارک نبینند این بناها نه تنها برای انجمن ها در آمد زا نیستند بلکه هزینه ای بر دوش آن انجمن نیز می گذارد شاید بیان این مورد که پول ها به جوانان داده شود تا ازدواج کنند و ادامه زندگی دهند خود خواهانه باشد که ما مصالح جماعت را برای نافع فردی خود نادیده بگیریم هر چند که منظور من دین نیست که مصا لح جامعه را من یا متولیان زیارتگاه شخصا می فهمند بلکه من نیز به خرد جمعی و نظر خواهی از آن معتقدم اما فکر نمی کنم جوانان جامعه ما که همیشه در جامعه سر آمد و افتخار آفرین بوده اند بخواهند از این روش زندگی خود را شروع کنند هر چند نباید فراموش کنیم که مانند تمامی افراد این جامعه از امکانات دیگر شهروندان ایرانی مانند وام ازدواج – وام مسکن – اشتغال – تحصیل و دیگر مزیت های اجتماعی برخوردار هستیم و بیان این موضوعات به کونه ای که به انسان تلقی می کند که خدای ناکرده ما با ظلم و ستم و بی عدالتی مواجه هستیم و مانند زمان قاجار که به نیاکان ما ظلم می شد وبرای ادامه حیات نیازمند و یاری از بزرگان جامعه بودند نیز اینگونه ایم دور از انصاف باشد .

اما در مورد خود جشنواره فرهنگی نارکی فقط به این نکته بسنده می کنم که اگر این جشنواره در بین جامعه ما مقبولیت نداشت هر ساله با این آمار بالای دانش آموزان ممتاز از آن استقبال نمی شد و بیان این موضوع که به دلیل فوت عزیزی که در راه این زیارت بوده یا دانش آموزانی که جایزه نمی گیرد این جشنواره از اصل و بیان اشتباه است شاید دور از انصاف و منطق باشد
در پایان لازم می دانم به اطلاع برسانم که از هنگام شزوع ساخت این بنا قزاز بر این شد تا با فراخونی از جامعه و با همکاری سایت های همازور و برساد و دیگر مطبوعات زرتشتی و ازگان های جامعه زرتشتی نظر خواهی پذیردتا با مراجعه به خرد جمعی به گونه ای عمل کنیم تا زیارت گاه پیر نارکی به عنوان یک میراث جاودان حفظ و احیا و مرمت گردد که متعاقبا آگهی های مربوط به این موضوع از طریق گفته شده به اطلاع می رسد برخود می دانم بگویم که هدف من از نو شتن این متن خدای ناکرده رو در روی دوستان و عزیزان جامعه خودم ایستادن نیست بلکه می خواهم بیان کنم که من از همه شما می خواهم که در کنار یکدیگر با همکاری و کمک و با بهره گیری از خرد جمعی به گونه ای عمل کنیم که زیارتگاه نارکی به عنوان نمونه ای از عزم و اراده استوار جامعه زرتشتی برای بیان همبستگی و اتحاد الگوی زیبا و شایته ای برای فرهنگ غنی و پر بار زرتشتی و ایرانی باشد
البته انتقاد سالم سازندگی دارد ولی از روی بی خردی ویرانی بپا می آورد

نقدی بر ساختن سالن در زیارتگاه نارکی
گزارش بيست و سومين جشنواره ناركي

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان