یزدی زاده – مطلب هفته گذشته مرا غافلگیر نمود چون هم پر خواننده بود هم اظهار نظر ها حکایت از وجود درد مشترک داشت.حکایت واقعی نقل مي کنم تا هر کدام از ما جایگاه خود را در جامعه پیدا کنیم .
در یکی از روستاهای آباد و سر سبز سابق یزد و ویرانه فعلی ، کدخدایی بود و دهموبدی
این دو نفر مثل همه دهات ، امورات ده را اداره می نمودند و مردم ده کم کم اربابها را تحویل نمی گرفتند .
آنها با خود گفتند باید این مردم را با هم درگیر نمود تا اتحاد انها از بین برود برای این کار یکنفر را در روستا که دارای شرایط و از خانواده کدخدا و دهموبد نبود انتخاب کردند و باو گفتند مبلغی پول به تو می دهیم تا در روستا یک اتاق 3*4 بسازی و نامش را بگذاری خواجه خضر
وبگویی ما خواب دیدیم اگر این بنا ساخته شود برکت به ده سرازیر می شود .
بنا که آغاز شد حرفها هم شروع شد
کدخدا می گفت همه چیز باید با اجازه من باشد و می خواهم بدانم پولش از کجا آمده و چقدر بوده ؟
دهموبد می گفت اصلا خواجه خضر در دین جایگاهی ندارد و این ساختمان به دین لطمه می زند .
مردم هر کدام طرف یکی را گرفتند و دعوا شروع شد و تهمت و دشنام بطرف آدمهای ذینفع و بعضا دلسوز سرازیر شد.
اربابها هم خوش خندان از دور نظاره گر بودند ولی این شادی پر دوام نبود چون بعد از مدتی کل روستا از هم پاشید واهالی به شهرها و روستاهای دیگر مهاجرت نمودند .
چشمه خشک شد و ده ویران
یک نکته :
قرار نیست همه ما چه مخالف و چه موافق بر روی هم شمشیر بکشیم
تهمت و ناسزا در فرهنگ ما جای ندارد و ما دشمن شاد کن نیستیم . حرف مردم و خواسته آنها را می گوییم و می نویسیم
و همه ما همدلان و همدردان در جهت شفاف سازی و روشنگری همازور بیم

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان