گفتوگو با قهرمان 9 ساله، برنده مدال نقره كشوري در مسابقات اسكيت نوجوانان
اشكان خسروپور - «ويستا» با مادر و پدرش، چندي پيش، از بندرعباس تا تهران آمدهبودند تا به عنوان هموندي از تيم«پالايش گاز سرخون و قشم هرمزگان»» به جايگاه دوم كشوري، برسند .
دختري با كفشهاي دو ميليون توماني اسكيت، پاهاي شكسته، دستهاي دررفته و سر باندپيچيشده، اين، همان تصويري بود كه در ذهنم، از ويستا كلانتر، قهرمان ٩ سالهي اسكيت ساختهبودم اما او، سالم بود و سردماغ، فقط صدايش خيلي گرفتهبود، آنهم به خاطر داد و فريادهاي روز آخر و تشويق براي برندهشدن دوستانش در روز مسابقه.
او در این مسابقات به جایگاه دوم رسید و گردنآويز(:مدال) نقره- همان مدالي كه ويستا امروز گردنش انداختهبود و پيدرپي، در دست ميگرفت تا جلوي چشم عكاس باشد- را برگردن بيندازند.
ويستا، 25 شهريورماه، در پيكارهاي ليگ اسكيت قهرماني نونهالان و نوجوانان سراسر كشور، در رشتههاي 200 متر و 300 متر، از ميان نزديك به 60 نونهال از سر جايگاه را به دست آوردهاست. او كه كمي بيشتر از يكسال، از اسكيتسوارياش ميگذرد، از تيرماه امسال، به گونهي حرفهاي در رشتهي «سرعت»، كاركردهاست و كمابيش، به همين سرعت هم، قهرمان شدهاست.ويستا، لباس ورزشياش را تنش كرده و پا روي پايش انداخته، در دنياي بزرگ كودكياش، غرق است. چه ميشود كرد؟ دنياي قهرمانهاي كوچك هم براي خودش دنياي بزرگي است، پر از حس غرور و سرخوشي. ميپرسم: «ميخواهي چهكاره بشوي؟» كه صاف ميشود روي مبل. چند دقيقه سكوت ميكند و آرام، زير لب ميگويد: «ميخواهم ورزشكار بشوم. مربي ورزشي بشوم.»مادرش، فرناز، گفت: «يك زماني، ويستا، همچون بسياري از بچههاي همسن و سالش ميخواست، پزشك بشود، اما اين روزها، ميخواهد ورزش كند و مربي ورزشي بشود.»
نميدانم چرا مادر و پدرها، بيشتر دوست دارند كه فرزندشان، پزشك بشود و مهندس. از پدر و مادر ويستا، از هرمزديار و فرناز ميپرسم: «با اينكه دخترتان، پزشك نشود و برود دنبال ورزش، موافقيد؟»
دوتايي، نگاهي به هم مياندازند و نيمنگاهي هم به ويستا، كه سرگرم ژستگرفتن براي عكاس است، مياندازند. بعد ميگويند: «تا امروز، ويستا براي درسها و كارهايش به گونهاي برنامهريزي كرده كه هم به كارش رسيده هم به درسش، امروز هم، اگر به درسش آسيب نرسد، ميتواند ورزش را ادامه بدهد.»
ويستا، يك كلاه به سر دارد، با يك جفت كفش اسكيت و يك لباس ورزشي. يك دنيا هم استعداد دارد، اين را مادرش، از قول مربي ورزشياش در بندرعباس، گفت و ادامهداد: «يك روز در خانهمان، در بندرعباس نشستهبوديم كه ويستا آمد و گفت كه ميخواهد اسكيت ياد بگيرد. يك كفش ساده برايش خريديم. تابستان بود و فصل بيكاري. با خودمان گفتيم ورزش بدي هم نيست. سرگرم ميشود. تفريح سالمي هم هست اما هيچگاه فكرش را نميكرديم كه روزي قرار باشد يك تفريح ساده، به يك ورزش حرفهاي براي دخترمان تبديل شود و به خاطرش، كفش اسكيت دو ميليون توماني بخريم و حتا يك روز، از بندرعباس تا ورزشگاه آزادي تهران، بياييم.»
مادر ويستا، گفت: «در بندرعباس، زمين درست و حسابي براي اسكيت وجود ندارد. بچهها با دلهره و نگراني در بوستان(:پارك) تمرين ميكنند. نگرانيشان از موتورسوارهايي است كه ممكن است جلوي راهشان سبز شوند يا پيادههايي كه ممكن است سد راهشان شوند. با وجود همهي اين دشواريها، ٥ نفر در گروهي كه ويستا، هموند آن است، اسكيت ياد ميگيرند. با پشتيباني و راهنمايي مربيشان، تمرين ميكنند و با كفشهاي چرخدارشان، روي زمين آسفالت تمرين ميكنند.»
پدرش، هرمزديار، روي پا بند نبود. داشت از روز مسابقه تعريف ميكرد و بالا و پايين ميپريد. خوب كه نگاه ميكردي، برق هيجان، ته چهرهاش بود. گفت: «بچهها، در زمين بازي، براي خودشان هيجاني دارند اما كساني هم كه پشت نردهها ايستادهاند، دلتوي دلشان نيست. ما، پدر و مادرها، از يك سو، چشم اميد به مقام آوردن بچهمان داريم و از سويي ديگر، نگرانيم كه نكند، بچه، كار دست خودش بدهد، از جايي پرت شود، دست و پايش به چايي بخورد، بشكند يا زخمي بشود. خلاصه اينكه، ما هم آنسوي نردهها، براي خودمان دنيايي داريم.»
ويستاي دو ميليون توماني، با كفشهاي اسكيت و مدالهاي دور گردنش، آرام آرام ميرود به سوي تابلوي بزرگي كه جلوي در جاخوش كرده. عكاس دارد با دوربينش، روي چهرهي ويستا زوم ميكند و با دستش، شكلك درميآورد كه اينجور بايست و آنجور نباش.ويستا، پدر و مادرش، هركدام توي دنياي خودشان هستند. چند تا عكس كه ميگيريم، ويستا، كفشهاي 2ميليون تومانياش را ميكند و همان كفشهاي خودش را به پاميكند. قرار است بقيهي تمرينها، در بندرعباس و گاهي هم شيراز، دنبال بشود، كنار آقا و خانم نظري و همراه با خانم جوكار. تا نام اسكيت و ادامهي تمرين ميآيد، ويستا از در ميزند بيرون و ميرود طرف ماشين. انگار، جدي جدي دلش ميخواهد به جاي پزشك شدن، مربي ورزشي بشود.

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان