دکتر آبتین ساسانفر بنیانگذار انجمن جهانی زرتشتیان که در فرانسه پدید آمده است درباره آرمان و هموندان WZC توضیح می دهد.
طبق نوشته ی تارنماي خبري امرداد : دکتر آبتین ساسانفر زادهی ۱۳۰۷خورشیدی در تهران است. تحصیلات ابتدایی و متوسطهی خود را در دبستان «جمشید جم» و دبیرستان «فیروز بهرام» به پایان رساند و پس از دریافت لیسانس حقوق و اقتصاد از دانشگاه تهران، به وکالت مشغول شد.
وی بعدها دورهی فوقلیسانس و دکترا را به ترتیب در دانشگاه ژنو و دانشگاه سوربون پاریس به انجام رساند. دکتر ساسانفر از همان روزگار جوانی به پژوهش در تاریخ ایران و زبان اوستایی علاقهمند بود. در این راه از ثمرهی کار استادانی نامآور چون «ابراهیم پورداوود»، «ذبیح بهروز» و «موبد رشید شهمردان» و آثار پژوهشگران پارسی نظیر «دستور دکتر ایرج تاراپورولا»، «دستور کانگا»، «دستور دکتر مدی» و «پروفسور هومباخ» بهرهی بسیار برد.
استاد آبتین ساسانفر پس از انقلاب57 به همراه همسر خویش برای ادامهی کار و پژوهش در فرانسه اقامت گزید و پژوهشهای خویش در حوزهی فرهنگ زرتشتی، تاریخ ایرانباستان و زبان اوستایی را پی گرفت. نتیجهی کوششها و پژوهشهای استاد، ترجمه و تفسیر سرودهای مینوی گاتها است. پارهی نخست این ترجمه مشتمل بر هفت هات نخست گاتها(:اهنودگاتا) به گونهی همزمان در ایران(:انشارات بهجت) و فرانسه بهچاپ رسید.
بخش دوم ترجمه و تفسیر سرودهای مینوی گاتها نیز به همت استاد به پایان رسیده است و به زودی در دسترس علاقهمندان قرار خواهد گرفت. استاد کتابی نیز بهنام در حوزهی فرهنگ زرتشتی دارند که به خط سیریلیک در تاجیکستان چاپ شده است. ایشان ترجمه و تفسیری هم بر روی هات۳۰ گاتاها برای یادبود و بزرگداشت زندهیاد پروفسور عاصمی، فرنشین فرهنگستان علوم تاجیکستان انجام دادهاند.
پرسش: استاد با چه آرمانی WZC(:انجمن جهانی زرتشتیان) را پدید آوردید؟
پاسخ: ایدهی تشکیل WZC از سالها پیش وجود داشت. نخستین بار انجمن زرتشتیان به کوشش همسرم «مهرافزون فیروزگر»(فرزند زندهیاد گشتاسب فیروزگر)(1) و گروهی از همکیشان در حدود بیستوهشت سال پیش در پاریس تشکیل شد. نه تنها همکیشان مقیم پاریس، بلکه گروهی زیادی از هممیهنان که به فرهنگ و هویت ایرانی دلبسته هستند، در دیدارها و گفتوگوها شرکت انجمن شرکت میکردند. چون این دیدارها صمیمانه و خانوادگی بود، به ویژه از هرگونه بحث و جدل سیاسی که موجب تفرقه و کشمکش است جداً خودداری میشد،
تعداد دوستداران رفته رفته زیادتر میشد و نیاز به جا و مکانی بزرگتر داشتیم. به خاطر دارم در همان ایام دکتر جعفری و دکتر فرهنگ مهر به فاصلههای کوتاه در پاریس بودند. هر شب حدود بیست نفر برای دیدار و گفتگو با آقای دکتر جعفری در محل انجمن، که دفترکار من بود، حاضر میشدند و در چند سخنرانی بزرگ که در سالنهای مختلف شهر تشکیل میشد، گروه زیادی شرکت میکردند.
این استقبال روزافزون همکیشان و هممیهنان از گفتوگو دربارهی فرهنگ ایران و شناسایی هویت و تاریخ ایران، بسیار امیدبخش و باعث دلگرمی همگان بود. برای ادامه کار در یک محیط سالم و بدون جنجال و کشمکش نیاز به جای کافی و وسایل لازم بود. همهی همکیشان و ایرانیان برای ایجاد محل و ساختمان مناسب اظهار علاقه میکردند. ولی شوربختانه امکانات و پول کافی در اختیار نداشتند. پس از کوششهای فراوان مسلم شد که این کار با گردآوری حق عضویت و یا مشارکت علاقمندان با مبالغ ناچیز امکانپذیر نیست. در حدود چهارسال پیش، من و همسرم و فرزندانمان تصمیم گرفتیم امکانات شخصی خود را برای ایجاد یک مرکز مناسب به کار بریم.
با مشورت همکیشان ساختمانی را که حدود هزار و دویست مترمربع وسعت داشت و فضای باغچه و حیاط آن در حدود چهارصد مترمربع است، برای این کار انتخاب کردیم. ساختمان از هر لحاظ مجهز شد و هماکنون دارای سالن سخنرانی برای دویست تن، کتابخانهای مشتمل بر ششهزار جلد کتاب تخصصی درباره فرهنگ ایران است و یک نیایشگاه که برای برپایی مراسم سنتی و آیینی همکیشان سامان داده شده است. این ساختمان طبق قوانین دولت فرانسه وقف WZC شده است. شمار زرتشتیان در خارج از ایران رو به افزایش است. این افزایش به خودی خود نیاز به ایجاد مرکزی که بتواند همکیشان را به یکدیگر پیوند دهد، تا در هنگام نیاز بتوانند به یکدیگر کمک کنند و از احوال یکدیگر آگاه باشند را پیش میکشد. از همین رو هدف از تشکیل WZC، ایجاد مرکزی برای پیوند زرتشتیان و کمک به یکدیگر است.
پرسش: هموندان WZC چه کسانی هستند و اساسنامهی آن بر چه مواردی استوار است؟
پاسخ: در نخستین جلسه برپایی WZC در سال ۲۰۰۶م انجمنهای زرتشتیان کانادا، استرالیا، آمریکا، بلژیک، سوئد، انگلیس، آلمان، هلند، فرانسه، اسپانیا و چند شخصیت سرشناس زرتشتی شرکت داشتند. پس از گفتوگوهای طولانی درباره اهداف انجمن، درباه سازمان تبادل نظر شد. به طورکلی دو ارگان مهم میتواند وجود داشته باشد،
یک ارگان مشورتی وتصمیمگیری و آن دیگری یک ارگان اجرایی. مرکز مشورتی و تصمیمگیری تشکیل میشود از همه انجمنهای زرتشتیان و افراد وابسته به آنها به نحوی که همهی هموندان زرتشتی در مورد تصمیمگیریها مستقیم یا غیرمستقیم در رایزنی و مشورت در امور جزیی و کلی شرکت داشته باشند و هیچکس از اظهارنظر و ارایه عقیده خود محروم نباشد. سپس مرحله اجرایی است که باید تصمیمهای آن مرکز را به مرحله عمل درآورد و چون در این مدت کوتاه امکان شناسایی و گردآوری همه زرتشتیان، که در سراسر جهان پراکندهاند به آسانی میسر نیست، قرار شد همهی اموری که مورد مشورت قرار گرفته و باید به مرحله اجرا درآید، موقت و برای مدت محدودی باشد تا آنکه با همهی انجمنهای زرتشتیان ارتباط منظم به وجود آید.
در مراحل بعدی زمانی در حدود سه سال کار و کوشش لازم دارد تا با مشارکت همگان و در یک همایش رسمی به صورت کنگره اصول مورد قبول، یعنی هدفها و برنامههای اجرایی به طور کلی سازمان و تشکیلات WZC به تصویب نهایی برسد. تشکیلات و سازمان یعنی تقسیم کار و مسولیت. گروه یا ارگانهایی که برای اجرای عملیات به وجود میآیند در برابر ارگان تصمیمگیری مسول و پاسخگو هستند.
در WZC، گروه فرنشینان در حال حاضر از هفت نفر تشکیل میشود که عبارتند از «دکترجعفری»، «دکتر جهانیان»، «دکتر انوشیروانی»، «دکتر مهرفر» از آمریکا و «مازیار قویدل» از سوئد، «مهرافزون فیروزگر» و «آبتین ساسانفر» از فرانسه و «دکتر فرهنگ مهر» بهعنوان رایزن از آمریکا. در غیاب کنگره، گروه سرپرستان امورانجمن را اداره میکنند. دبیرخانه WZC در شهر پاریس است، ولی نشستهای تشکیلاتی و همایشهای دورهای در کشورهای مختلف تشکیل میشود و برگزاری آنها به عهده انجمنهای محلی است.
پرسش: استاد مایل هستید از کوششهایتان در تاجیکستان و برپایی «فرهنگسرای آریایی» سخن بگویید؟
پاسخ: بله با کمال میل. باید دانست که مردم تاجیکستان از لحاظ زبان، تاریخ و فرهنگ با مردم کشور ما وابستگیهای زیادی دارند و متاسفانه از لحاظ اقتصادی و مالی بسیار در تنگنا هستند. زبان فارسی را با لهجهای که درک آن مشکل است، صحبت میکنند. در مدارس برنامههای آنها به زبان فارسی ولی به خط سیریلیک(روسی) است. تاجیکها آداب و سنن ایرانی را حفظ کردهاند، غرور ملی دارند و شخصیتهای سیاسی و ادبی آنها با ما مشترک است، نظیر سامانیان و رودکی و دیگران. همهی آنها به ویژه جوانان به دانستن تاریخ مشترک خود با ایرانیان و زبان فارسی علاقمند هستند.
در حدود شش هفت سال پیش خبرنگاران تاجیک چندینبار به فرانسه آمدند و با من و سایرین مصاحبه کردند. در سفری که عالیجناب «امامعلی رحمان»، رییسجمهور تاجیکستان با چند نفر از وزراء به پاریس داشتند، با ایشان دیدارهایی داشتیم. روحیهی ایشان ستودنی و سخنان ایشان منطقی و معقول بود. شخصی به نظر میرسید علاقمند به پیشرفت تاجیکستان و دوستدار تمدن و فرهنگ ایرانی و آنچه مربوط به نیاکان مشترک با ایرانیان است. علاقمندی تاجیکها و شخص رییس جمهور به فرهنگ ایرانی بسیار دلگرمکننده بود. به ایشان پیشنهاد کردم اگر مشکلاتی وجود نداشته باشد، قصد دارم یک مرکز فرهنگی برای گسترش فرهنگ و سنن ملی ایرانی در آنجا بر پا کنم. این پیشنهاد را وزیر فرهنگ و سایرین بررسی کردند.
شوربختانه دولت تاجیکستان در شهر «دوشنبه» زمین مناسبی در اختیار نداشت. جستوجوی زمین مدتی به درازا انجامید تا تهیه شود، ولی در شهر «ایستروشن»(:خجند) که از نقاط تاریخی تاجیکستان است و در آنجا آثار بزرگترین آتشکده زرتشتی آسیای میانه، بهنام «مغ تپه» با آثار و بقایای آن به فراوانی دیده میشود، به من پیشنهاد شد که اگر مایلم مرکزی بر پا سازم. شهردار آنجا در میدان مرکزی شهر زمینی در اختیارم گذاشت و در مدت دو سال یک بنای آبرومند درآنجا ایجاد کردم که سال گذشته با حضور اهالی شهر و استاندار و مقامات عالیرتبه دولتی گشایش یافت و از آن برای امور فرهنگی، نمایشها و تدریس و برگزاری جشنها بهرهبرداری میشود.
شهر «ایستروشن» به نام «کوروشکده» خوانده میشده، ناحیهای باستانی که اگر شرایط دسترسی و راه به آنجا آماده شود، برای کارهای فرهنگی به علت وجود آثار مهم باستانی بسیار مناسب است. در شهر دوشنبه نیز طرحی برای ایجاد یک مرکز فرهنگی پیشبینی شده که به علت اشکالهای گوناگون، ایجاد آن به تعویق افتاده است. مرکز «ایستروشن» به «فرهنگسرای آریایی» نامور شده است و امید آن میرود که بتواند تمام جنبههای فرهنگی و ایرانی تاجیکی و آنچه مربوط به تیرههای آریایی است را در آنجا مورد نظر قرار دهد. باید بدانید که کودکان و جوانان تاجیکی بسیار با استعداد هستند. جوانان ده، دوازده ساله را میبینید که صدها بیت شاهنامه و چندین غزل حافظ را ساعتها از بر میخوانند. ولی افسوس که از لحاظ اقتصادی در وضع دشواری قرار دارند. جمعیت آنها درحدود پنج میلیون است.

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان