نيلگون درياي فريبنده بي رحمانه جواناني پاك را در كام خويش كشيد
گودرز ماوندی - از بزرگ دانای بی همتا آمرزش روان این سبک بالان زود پرواز را در رویدادِ ناگوارِ دریا و بردباری و شکیبایی را برای کلیه بازماندگان و همکیشان به ویژه همکیشان کرمانی خواستارم.
شنیدم دگر بار ، نیلگون دریای فریبنده و فریبکار، بی رحمانه جوانانی پاک و ساده انگار را در کام خویش کشید و در امواج سهمگین خود بالا و پایین بُرد و پس از خسته شدن، امواجش فرو نشست و بازیچه خود را رها کرد و خود آرام گرفت . اما غافل از اینکه عاشقِ خود را نیز خسته و ناتوان و جان به لب رسانده رها نموده" و آنگاه امواجِ آرامَش، تن هایِ بی جانی را به ساحل آورد و در گوشه ای از ساحل رها کرد. ای کاش زود تر خسته شده بودی ای دریا و امواجت آرام می گرفت .
ای کاش، امواجِ توفنده ، آوایت رساتر می بود و زمزمزمه آهنگینِ خود را آنگاه که در ساحل گام می زدند به گوششان می رساندی ، ای کاش لغزش های زیر پایشان را ، سُر خوردن روی شن ها را ، و آنگاه که پا به آب گذاشتند ، خالی شدنِ زیر پاهایشان را و در آغوش کشیدن هایِ دریا را، بهشان بلندتر وبلندتر،، و سهمگین شدن امواج را و فریبنده شدن این کف آلود مواج را بلندتر و رساتر از آهنگِ خود می خواندی.
ای کاش امواجِ فسونگر ، باوفاییت را نیکوتر آشکار می کردی و امانت خود را به همان گونه که به دریا سپرده بودی دوباره پس می آوردی. این نبود رسمِِ وفا دریا ،که چابک عشاقانِ خود را پرامید وپر شور و غوغا به دریا سپاری و اینچنین خاموش و آرام برگردانی. دیگر چه توان گفتن که تابِ آن ندارم جز سرودی چند...!!
فریبِ دریا
تو ای دریا که می گویند چه زیبائی بـا آن پـهـنایِ آبـیَت فـریبـائـی
بـا خود گفتم چه موجی و چه آوائی ندانستم چنین سـویِ ما مـی آئـی
نبـود شرطِ ما با تو اینچنین، نامرد فریـبکارانـه آخـر مـارا بـرُبـائـی
تنم را در تو سائیدم ولی بی رحـم چه ها کردی، تا جانم را به لب سائی
تنـم آوردی ساحـل آخـر ای دریا تن بی جان به ساحل ها چه کارآئی
آبــی دریائی و هرگز نمی بخشم که عشقت عاقبت، از ما گرفت نائی
با سکوتی دوباره و دعایی عارفانه - گودرز ماوندی

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان