یک سال گذشت ولی برای ما همیشه جاودانهای
نغمه میزانیان - یک سال میگذرد. یک سال از آخرین سفری که هیچگاه نتوانستم و نخواستم باور کنم که آخرین سفر تو بود. زیاد پیش میآمد که از ما دور میشدی و ما همیشه چشم انتظار بازگشت تو بودیم و شاید تو بیشتر مشتاق بازگشت به مام وطن.
من هیچگاه نتوانستم باور کنم که این بار به سفری جاودانه رفتهای. دلم می گیرد. از فکر دیگر ندیدن تو دلم میگیرد.
دیگران همیشه تو را با نام خیراندیش زرتشتی یاد میکنند ولی من که تو را از نزدیکتر میشناختم ویژگیهای دیگری در تو مییافتم که شاید وجود این ویژگیها در تو بود که از تو انسانی وارسته ساخت.
چهار ساله بودم . مادرم باردار بود و آن سال قرار نبود خانوادهام برای من جشن تولد بگیرند. گوشی را برداشتم و به عمو شاهرخ تلفن زدم: عمو شاهرخ پس فردا تولد من است، به خانه ما ميآیی؟ بله که میآیم. کادو چی میخواهی؟ تاب. و عمو شاهرخ شب به خانه ما تلفن زد که نغمه ما را به جشن تولدش دعوت کرده و ما میآییم. و روز تولدم عمو شاهرخ با یک تاب بزرگ صورتی رنگ با پایههای فلزی وارد شد. عجب جشن تولدی بود و عجب هدیهای!
عمو شاهرخ سمبل نشاط بود، عمویی بسیار شوخ طبع که همیشه سربهسر ما میگذاشت. از سلام و احوالپرسیاش گرفته تا تعریف خاطرات شاد دوران جوانی و کودکیاش.
عمو شاهرخ یکپارچه تلاش بود و کار جزء جدانشنی زندگیاش بود.حتا یک روز بیکاری او را کلافه میکرد. در دیارغربت تاب نمیآورد. حس میکرد در آنجا زندگیاش به بطالت میگذرد و دیری نمیپایید که مشتاقانه به میهن باز میگشت و دوباره کار و تلاش و کار. آخرین بار که او را دیدم روی تخت بیمارستان خوابیده بود و درد کمر توان راه رفتن را از او گرفته بود. دیدن عمو شاهرخ بدون تحرک واقعا غریب بود. او که همیشه دستگیر دیگران بود چگونه میتوانست تحمل کند که دیگران دست او را بگیرند تا قدم بردارد و میدانستم که زندگی بدین شیوه از تحمل او خارج است.
عمو شاهرخ سمبل اراده بود. ورزش و پیادهروی از برنامههای اصلی روزانهاش بود. یادش به خیر. نوروزها که دستهجمعی به تفت میرفتیم عمو شاهرخ برادرزادهها را به صف میکرد و به ما نرمش صبحگاهی میداد. با چه شور و شوق و نشاطی! بعد هم میرفت و سرشیر تازه میخرید. عمو شاهرخ به تغذیه خوب بسیار اهمیت میداد.
انواع میوه و خشکبار از علائق او بودند. عمو شاهرخ از خوردن گوشت پرهیز میکرد و مواد مصنوعی و کارخانهای به ندرت در رژیم غذایی او میگنجید.
عمو شاهرخ به پیر نارکی ارادتی خالصانه داشت و در بسیاری مشکلات از این پیرمراد طلبیده بود. سالی که جشنواره فرهنگی نارکی را شروع کرد با چه اشتیاقی هدایا را میخرید. آن زمان من دانشجو بودم و خواهرم دانش آموز. به یاد میآورم که عموشاهرخ نمونههای گوناگونی از هدایا را به خانه ما آورده بود و از من و خواهرم نظر خواهی میکرد. او میگفت میخواهم دانش آموزان از دریافت این هدایا شاد گردند. سالهای بعد که مشکلات بر سربرگزاری جشنواره نارکی زیاد شدهبود، هر سال میگفت این آخرین سال بود، دیگر ادامه نخواهمداد. و باز سال بعد میگفت به بچههایی که به خانهام زنگ میزنند و سراغ هدایا را میگیرند چه جوابی بدهم؟ و باز مصمم تر از قبل حرکت میکرد.
عمو شاهرخ عاشق ایران بود. عاشق جزء جزء ایران. هر گاه که از دیار غربت به میهن باز میگذشت، سیبی گاز میزد و میگفت حتی سیب ایران هم عطری دیگر دارد و ما سر به سرش میگذاشتیم و می گفتیم عمو حالا انگور بخور ببینیم انگور کجا خوشمزهتر است و با لبخندی که طعمی جدی در آن نهفته بود میگفت انگور ایران شیرینتر است! و به راستی همه ی ایران برای عمو شاهرخ عطر و بویی دیگر داشت.
عمو شاهرخ، باورم نمیشود که یک سال است در خاک ایران خفتهای! ولی باور دارم که خاک ایران، خاکی که برای تو بویی دیگر داشت آرامش ابدی را نصیب تو خواهد نمود.
روحت شاد و بهشت برین جایگاهت باد
در اين راستا:
آیین خاکسپاری شاهرخ میزانیان در قصرفیروزه تهران

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان