ميترا دهموبد- گروه کوهنوردان زرتشتی به یاد فرنگیس شاهرخ(یگانگی)، مادر صنایع دستی ایران به قله سی چال(۳۷۵۰متر) واقع در جنوب منطقه دیزین و شمال آبادی آهار صعود کردند.
آدينه، ساعت ٦ و ٣٠ دقيقه، تهرانپارس، دم «رستمباغ»، قرارمان بود، تا همه بيايند، تا گردنهي ديزين را به لطف خودروهايمان، ساده رفتيم، خوب هم بود، خوش گذشت.
جايتان سبز، گردنهي ديزين كه پياده شديم، يكنفر گفت: «از اينجا تا قله، بيشتر از يكساعتو نيم، راه نيست. به روي خودم نياوردم كه فكر كردهام كه ميخواهيم برويم گلگشت نه قلهنوردي.»

هواي ديزين را به پاي هواي تهران گذاشته بودم و لباس گرمي با خودم نداشتم. باد ميآمد و داشتم ميلرزيدم اما باز هم به روي خودم نياوردم.

همه دور هم گرد آمديم، فرين فرهاديان، سرپرست اين صعود بود. از شوندهاي صعود و از بانو فرنگيس شاهرخ گفت.
فرين از بچههاي گروه كوهنوردان زرتشتي بود، او و چندتن ديگر از اين گروه، قرار بود ما را تا رسيدن به قله، همراهي كنند.
فرين فرهاديان، از گروه خواست كه همراه و هماهنگ باشند ولي اين گفته ربطي به يسنا و سپهر نداشت چون توي دنياي خودشان بودند

٣٤تن بوديم. براي آشنايي بيشتر، كوتاه از خودمان گفتيم و پس از آن، به دوربين لبخند زديم.
ایستاده از راست:
شادفر مهربانی، شادپور مهرباني، فرهاد خسروپور، هرمز خسروياني، اردشير بهمردي، فرين فرهاديان، مهوش آباديان، فيروزه ماوندادي، نوشين نيكبخش، رامتين شهرياري، شيرين ماندگاريان، نگار اجباري، گلناز خسروي، نگين اجباري، شادي اجباري، كاميار ماندگاريان، ونوس ماوندادي، ايران افشاري، تورج باستاني، بهزاد ماندگاريان.
نسشته از راست: يكتا يزداني، سام خسروپور، كوروش مراديان، يسنا بهمردي، سپهر خسروياني، سيمين افشاري، سوسن افشاري، كوروش بزرگچمي، خشايار كاووسيان، ميترا دهموبد، فرشيد جاماسبي

تورج باستاني، يكي ديگر از كوهنوردان گروه كوهنوردي زرتشتي بود كه همراهمان بود، او گفت: «آهسته و شمرده، گام برداريد. به نفر اول جايزه نميدهيم.»

راهي شديم، اولش خوب بود اما به هر سربالايي كه ميرسيديم، نفسم ميگرفت. هر از چندگاهي، نفسي ميگرفتم و دوباره راه ميافتادم.

به زور داشتم خودم را بالا ميكشيدم كه يك دوچرخهسوار از كنارم گذشت. نميدانم چگونه اما داشت، بالا ميرفت، آنهم بادوچرخه. فكر كنم از هنگاميكه دوچرخه سوار را ديدم، ورق اندكي برگشت و من هم استوارتر گام برداشتم.

نزديك به يكساعتي كه از آغاز كوهپيماييمان گذشت، يسنا و سپهر به آرزويشان رسيدند. صداي خندهشان همهجا را پر كردهبود. هنوز به پايين نرسيده، چهاردستوپا خودشان رابه بالاي برفها ميرساندند و دوباره ليز ميخوردند.

گوششان هم به حرف هيچكس، بدهكار نبود تا اينكه انگشتهاي دستشان يخ زد و خيسي شلوارهايشان، سرما را به جانشان انداخت.به هر حال دست از برفها كشيدند و به كاپشن بزرگترها، پناه آوردند. البته بگويم كه اين سرمازدگي چنددقيقهاي بيشتر طول نكشيد و يسنا و سپهر دوباره داشتند، دنبال برف ميگشتند.

ساعت ١٠و٣٠ دقيقه پس از اينكه به قله رسيديم و تورج باستاني و فرين فرهاديان، پارچهنوشتهاي را به دستمان دادند كه رويش نوشته شده بود: صعود به قلهي سيچال، خوردادماه ١٣٨٩، گراميداشت شادروان فرنگيس شاهرخ، مادر صنايع دستي ايران، ارتفاع ٣٧٥٠ متر.و با پارچهنوشتهي پيروزيمان، عكس گرفتيم،

باد ميامد و داشتيم از سرما ميلرزيديم، گوشهاي پيدا كرديم كه از باد، در امان باشيم و بساط صبحانه پهن شد. در اين سفره همهچيز بود از نان بربري تازه گرفته تا كرهعسل، پنير، تخممرغ، رطب، سبزي خوردن، گوجه و خيار و حتا كوكويي كه هنوز هم گرم بود. جاي همهي آنهايي كه نبودند،سبز.

ايستاديم و اوستا خوانديم به ياد فرنگيس شاهرخ اوستا خوانديم و من در دلم آرزو كردم كه هرگز جاي فرنگيس در هازمان زرتشتي خالي نباشد، هرچند كه ديگر در ميان ما نيست اما فرنگيسهاي ديگري، پا بگيرند كه همچون او براي زرتشتيان، افتخار باشند

هنگامي كه راه بازگشت را در پيش گرفتيم، تازه فهميدم كه بالا رفتن را از پايين آمدن، بيشتر دوست دارم، البته سختي كار همان برفهايي بودند كه گفتم.

از راست: مهوش آباديان، نوشين نيكبخش، فرين فرهاديان، ايران افشاري، تورج باستانی، رامتين شهرياري، فرشيد جاماسبي و البته سيما مهرآذر كه پشت دوربين است و شما نميبينيدش


در راه بازگشت، بچهها كيسهكيسه از شيشههاي يكيار مصرف و پلاستيك، پر كردند. دلم براي آنهايي كه
چيزي از طبيعت نميفهمند و اينگونه با زبالههايشان، آن راميآلايند، ميسوزد.


كيسهها را ميبينيد، اينها همان كيسههايي است كه از زبالههاي كوه، پر شدند. تازه خيليها در اين عكس نيستند، به ويژه يسنا و سپهر كه كپهاي از اين زبالهها را جمع كرده بودند و با هر خم و راست شدني يك واژهي بيتربيت، پيشكش، زبالهسازهاي غايب، ميكردند.


فرتورها از سيما مهرآذر است.


















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان