فيروزه فرودي - موبد با زبان شيرين دري، داستاني را براي بچهها بازگو كرد. از چهرهي شگفتزدهي آنها پيدا بود، جز شمار اندكي، آنهم، كمي از آن داستان، چيزي نفهميدهاند.
نگاهت كه به اين صحنه ميافتد، ناخودآگاه اخمت ميرود توي هم. چهره در هم ميكشي. اما به خودت كه ميآيي، ميگويي، خب، گناهي ندارند، آنها كودكان امروزند و اين زبان برايشان ناآشناست.
چند روز پيش براي باشندگي در گهنباربه آنجا رفته بودم. بماند كه كجا رفته بودم. جاي خوبي بود. نشانههاي زرتشتي بودن از در و ديوارش نمايان بود.
كودكان سپيدپوش با سرهاي پوشيده در سكوت به آواي اوستا گوش دل سپردهبودند.
با همهي سن كمي كه داشتند، خوب يادگرفتهبودند كه هنگام اجراي مراسم، بايد ساكت بود و گوش داد. تنها صدايي كه ميشنيدي، صداي درد دل آدم بزرگها بود، كساني كه انگار، اين بار بايد از بچههايشان آرام بودن را ميآموختند.
سفرهي گهنبار در سادگي با تمام آنچه بايد در آن باشد، چيدهشدهبود، لرك ، سيروگ، شاخههاي مورت و لالههاي روشن كه پشت هر كدام دنيايي تاريخ و سنت نهفتهاست روي سفره ديده ميشد. همهي اين چيدنيهاي ريز و درشتي كه براي ما آدمبزرگها، تنها چند خوردني و دكور سادهي هميشگي هستند، براي بچهها شده بود دغدغه.
«براي چي از اين آجيل تو سفره گذاشتي ؟» شيرين اين را پرسيد، پرسش كيخسرو هم اين بود: «هوا كه روشنه، چرا از اين چراغا روشن كرديد؟» چند دور كه گرد بچهها ميگشتي، از اين دست پرسشها، فراوان ميديدي كه رد و بدل شود. انگار اينجا شدهبود بازار مكارهي پرسش و پاسخ بچههاي مهدكودك.
مربيان دلسوز، با وجود شگفتآور و ساده بودن پرسشهاي بچهها، با حوصله به هر كدام از آنها با زبان كودكي پاسخ ميدادند. مگر نه اينكه آنها آمده بودند تا ياد بگيرند آنچه را از نياكانشان مانده و اينك آنان بايد پاسدارندهي آن باشند؟
بچهها اين روزها به مهدكودك ميآيند تا سنتها ،فرهنگ و زبان دري را چيزهايي كه پدر مادرهايشان وقتي براي آموزش آن ندارند، را ياد بگيرند.
آنجا مهدكودك بود .مهد كودكي كه همهي بچهها در آن زرتشتي هستند با ويژگيهاي مشترك آييني و زباني مشترك كه شوربختانه در حال نابودي است.
زبان دري يكي از اين ميراث در حال نابودي است. زباني كه نياكان ما براي نگهداشت آن جان دادند، پنهاني گفتوگو كردند و به هزار و يك جان كندن تا اينجا رساندند.
زماني، به شوند(:سبب ) برخي فشارها، تنها زبان گفتوگو در خانه، زبان دري بود و به همينگونه، اين زبان نسل به نسل منتقل ميشد اما شوربختانه امروز نه تنها در خانهها ديگر زبان گفتوگوهايمان، دري نيست حتا در مهدكودكها و مدرسههاي زرتشتي هم، نشاني از آن ديدهنميشود. اين در حالي است كه يكي از شوندهاي نياز به آموزشگاههاي خاص، پاسداري از سنتها و ميراث گذشتگان است.هر چند گامهايي براي برپايي آيينها در مدارس برداشته شده ولي زبان دري و گويش آن مورد بيمهري بسيار قرارگرفته و مرگ آن يعني حذف گوشهاي از تاريخ كه با اين روندي كه در پيش گرفتيم خيلي دور نيست. پروين كه يكي از مربيان مهد است ميگويد: «همهي مربيان، زبان دري را خوب ميدانند ولي در كلاسها بايد فارسي حرف بزنند زيرا پدرمادرها نگران دوزبانه شدن فرزندانشان هستند و اينكه نه دري را ياد ميگيرند نه فارسي را.

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان