هركس نفمه خود خواندو زين دنيا رود خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد
نصيحت الله يار خليلي : عمل بكاريد و عادت برداشت كنيد، عادت بكاريد و شخصيت برداشت كنيد ، شخصيت بكاريد و سرنوشت برداشت كنيد گياه سرنوشت را با قطره هاي كار سخت آبياري كنيد و سپس رشد و ميوه دادن آن را مشاهده كنيد
روانشادالله يار خليلي جعفرآباد در سال ۱۳۱۰ در جعفرآباد يزد ديده به جهان گشود و در سنين نوجواني به كشور پاكستان رفته و مشغول بكار شد. پس از مدتي با بانو اردشير مژگاني كه اهل مريم آباد يزد بود ازدواج نمود و ثمره اين ازدواج يك پسر و يك دختر است.
دست تقدير پس از گذشت ۱۵ سال همسرش را از او گرفت و بدين ترتيب بار سنگين تربيت و سرپرستي فرزندان را عهده دار شد.
بالاخره در سال ۱۳۶۷ به وطنش ايران بازگشت و پس از مدتي به خدمت آتش ورهرام يزد درآمده و تا بحال به طور مداوم و بيقفه خادم واقعي در بمهر يزد بوده و تا واپسين لحظات عمر نيز آنجا را ترك نكرد.
آري الله يار از هيچكس كينه و ناراحتي نداشته -غمخوار همه بوده و هيجوقت هيچكس را تنها نگذاشت.هميشه سرگرم كار بوده و محوطه را جارو ميكرد يا هيزم براي آتش وراهرم ميبرد توي آن سرماي سوزان صبح زود آب و جارو كردن درب مهر عشق به مهر اسپنتمان بوده با اينكه الله يار سوادي نداشته ولي "دل دلايلي دارد كه عقل از آن بي خبر است" اين آرزوي الله يار خليلي بود كه آتشكده محل هميشه پر آمد و رفت باشد و مخصوصا صبح را قبل از رفتن به محل كار با رفتن به آتشكده شروع كنيم.پير مردي بود ولي با روحيه جوان و دلگرم كننده
سي ام فروردين ماه در كمال ناباوري و با آگاهي كامل دريافت كه زمان سفر ابدي فرارسيده و با آرامشي خاص به اطرافيان نيز اعلام نمود كه روزي بيش به پايان عمرش باقي نيست و همگي را سفارش نمود تا در غم از دست دادنش سوگواري نكنند و بدين ترتيب عصر روز پنجشنبه سي و يكم فروردين ماه برابر با اورمزد و ارديبهشت جان به جان آفرين تسليم كرد.
يسناي 31 بند 22
اي اهورامزدا شخص خردمند و هوشيارو كسي كه با منش خويش حقيقت را درك ميكند از قانون ايزدي آگاه است و با نيروي معنوي از راستي و پاكي پشتيباني كرده و گفتار و كردار خود را جز به راستي نخواهد آراست و در راه گسترش راستي گام بر خواهد داشت ، چنين شخصي نسبت بتو اي مزدا و فادار و شايسته ترين يار و مدد كار مردم بشمار خواهد رفت .
چهره اي خندان دلي پر مهر دارد او ز يار
آن عزيز رفته آن محبوب دلها الله يار
دست هاي پينه بسته پشت خم سرگرم كار
فارغ از حرص و حسد از ننگ و رنگ روزگار
مهربان و باصفا خاكي و غمخوار همه
سينه اش سوزان زعشق و خادم آتشكده
ميتواني گنج را از جان او جويا شوي
هم تواني رنج را در چهره اش پرسا شوي
راه خوشبختي روي گر مثل او آزاده شي
از قناعت گنج يابي راحت از افسانه شي
ياد باد آن عفو و ايثار و صفاي سينه اش
شاد باد آن روح والا و دل بي كينه اش
درس گير از خوبي و پاكي و راه راستي
همچو او بگذر ز كژي و فساد و كاستي
گر تواني از خود و از مال دنيا بگذري
چون خليلي سوي زرتشت اشو ره ميبري
بركه آب كوچكي باشي يا درياي بيكران ذلال كه باشي آسمان در توست

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان