آرش بختیاری- آخرین روز سال بود یعنی 29 اسفند 88 طبق معمول هر سال روز آخر سال رو به آرمگاه می رویم تا در کنار نیاکان و درگذشتگان باشیم.
حدود ساعت 9 بود که به آرامگاه رسیدیم.از همان ابتدا معلوم بود که واقعا انجمن زرتشتیان تهران و دیگر بهدینان به آرامگاه رسیده بودند وتحولات زیادی داده بودند.

وقتی وارد شدیم چهره آقا بهرام را دیدیم مردی که از وقتی من یادم است در آرامگاه هست و برای آن خیلی زحمت کشیده همان ورودی درب ایستاده بود و به هر که وارد میشد خوش آمد گویی میگفت و روان پاک نیکان درود میفرستاد.


در زیر بارش باران آرامگاه فضای زیبایی داشت و همه نیکان ما هم آماده نو شدن سال بودند چون بر سر هر مزاری میرفتی یا سبزه میدیدی یا سفره هفت سین کوچک یا گلهای زیبای بهاری مثل اینکه آنها هم خانه تکانی کرده بودند و آماده آمدن سال نو بودند.

در این میان که داشتیم به انتها قصر نزدیک میشدیم یک یک ندایی درون دلم گفت آرمین یادت نرود سریع همراه خانواده پیش آرمین رفتیم آرمین گلباران بود و واقعا هم مثل گل بود ولی کاشکی عمرش مثل گل به این زودی تموم نمیشد.

و در پایان سال خوبی رو از طرف خانواده همازور برای شما بهدینان آرزو داریم.

و اینک همه با هم بگوییم:
ایریس تَنام اوروانوُ یزَه مَئیدِه یا اشااونام فرَه وَشَیوُ


















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان