تارنماي يتااهو در پي برگزاري آيين گاهانبار در آتشكده آذرگشسب سرپرستي توري براي همازوري و همبهرهاي همكيشان را در اين آيين نيكو بر دوش داشت.
اين آيين به كوشش تارنماي يتااهو ششمين سالي است كه برگزار ميشود. آتشكده آذرگشسب از نامدارترين و بزرگترين آتشكدههاي فلات ايران است كه در آذربايجانغربي در 49 كيلومتري شمالشرقي شهر تكاب است.
ساخت اين بنا به بيش از 3000 سال پيش بازميگردد. آذرگشسب در نزديكي درياچه اروميه است و در گذشته كاخهاي بسيار باشكوهي پيرامونش بودهاست.

مسافران در ميان راه از سازهي تاريخي «گنبد سلطانيه» در زنجان ديدن كردند و به هنگام نيمروز به آتشكده رسيدند و در تنها اقامتگاه پيرامون آتشكده كه مدرسهاي شبانهروزي است ساكن شدند. پسين براي بازديد به آتشكده رفته و نيايش گروهي خواندند.

بامداد روز پس از نيايش همگاني، ورزش صبحگاهي و خوردن صبحانه از پاي آتشكده با نواختن دايره و شادي و نواي »هابيرو شاباش » به جايگاه برگزاري آيين گاهانبار رفتند .
شادي، بخشي جدانشدني از آيينهاي ايراني و زرتشتي است. پس از پايان گاهانبار خواني در آتشكده زرتشتيان با دف زدن و خواندن ترانههاي سنتي زرتشتي، شادماني كردند.


موبد سهراب هنگامي و موبد مهراب وحيدي در حال اوستا خواني در آتشكدهي آذرگشسب. سفرهي سفيد گهنبارخواني، پهن است و بر آن نمادهاي امشاسپندان كه دادههاي نيك اهورايي هستند چيدهشده است؛آب، فلز، گياه هميشه سبز سرو و مورد، آتشداني از آتش و ...

جمعيت بسياري از همكيشان و غيرهمكيشان از باشندگان اين آيين بودند، آييني كه تنها سالي يك بار برگزار ميشود و مشتاقان بسياري را از چهار سوي ايران به شهرستان تكاب، منطقهي تخت سليمان، اثر جهاني آتشكدهي آذرگشسب ميكشاند.

همكيشان همراه و همازور با موبدان اوستا خواندند و كشتي نو كردند.

از سفرهي سفيد گاهانبار خواني. بر اين سفره شاخههاي هميشه سبز درخت سرو كه نماد امرداد امشاسپند و بيمرگي است ميگذارند. آب پاك يادآور خورداد امشاسپند، تاسي روزين(گونهاي فلز) كه نماد زميني شهريور امشاسپند است، كاسهاي شير كه نماد زميني وهمن امشاسپند است ميگذارند. لرك(هفت گونه ميوهي خشك شده) يكي ديگر از چيدنيهاي اين سفره است. زرتشتيان همواره اين هفت ميوه را از ميوههايي كه محصول خودشان بوده برميگزيدهاند و با دهش در آيين گهنبار، براي پرباري زمين و آبادني جهان، دعا ميكردهاند و البته از اين راه از بينوايان نيز دستگيري ميكردهاند. در آيين گهنبار دارا و نادار در كنار هم شركت ميكنند و در آن همبهره ميشوند.


اي اهورامزدا با دستهاي برافراشته تو را نماز برده و خواهان نيك، پاكي و گسترش راستي در جهان هستم.


زنان زرتشتي با پوشش سنتي زرتشتي در اين آيين شركت كرده بودند. مكنا كار روسري را انجام ميدهد و از جلو تا روي كمر و از پشت تا پاشنهي پا را ميپوشاند. واژهي مكنا بعدها در زبان فارسي به مقنا دگرگون شده و واژهي مقنعه كه امروزه به كار ميبريم برگرفته از مكنا و مقنا است.

بر سفرهي آييني زرتشتيان ميوه يكي از چيدنيهايي است كه همواره ديده ميشود. در هنگام اوستاخواني موبدان ميوهها را ميبرند. در آيين زرتشتي چيزي به نام بريدن حيوانات و جانوران وجود ندارد و به جاي آن زرتشتيان گياه و ميوه ميبرند. بوي خوش ميوهها آرامش روان را در پي دارند. در پايان آيين گهنبار زرتشتيان با خوردن ميوههايي كه بر آن اوستا خوانده شده با هم همبهره ميشوند.

پس از پايان آيين اوستا خواني، آتشداني كه بر آن بوي خوش عود و كندر افزودهاند را يكي از بهدينان كه به او دماوز ميگويند ميچرخاند و به هركسي كه ميرسد، طلب همازوري(:همزور شدن و همراه شدن براي انجام كارهاي نيك) ميكند و مخاطب نيز بر روي آتشدان دست ميچرخاند و بر چهرهي خود ميكشد و در پاسخ به طلب همازوري دماوز، ميگويد: همازور بيم همازور همااشو بيم.























نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان