آموزش زبان دري چهارشنبه هر هفته در بنياد جمشيد جاماسيان
ميترا دهموبد- آموزش زبان دري و يادگيري آن يكي از دلنگرانيهاي كساني است كه با برپايي كلاس و نشست، تلاش ميكنند نگذارند اين زبان كه زبان مادري ما زرتشتيان است، فراموش شود.
براين پايه، با پروين شهزادي، سخن گفتيم. پروين شهزادي يكي از كساني است كه تلاش دارد، زبان دري را به كساني بياموزاند كه چندي است از آن دور افتادهاند و گويش به آن را از ياد بردهاند.
چهارشنبهي هرهفته، بنياد جمشيد جاماسيان، پر از سر و صداست، سروصداي كساني كه براي يادگيري از زبان دري از چهارگوشهي تهران، باروبنديل بستهاند تا سرساعت، به كلاس برسند.
اينجا بايد «دري» بداني تا مفهوم اين گفتو شنودها را بفهمي. اينها چندسالي هست كه كلاس ميآيند.
يكي گفت: «چهارسال است كه به كلاسهاي خانم شهزادي ميآيم.»
به «دري» گفت. با خودم فكر كردم، چه خوب به دري سخن ميگويد.
آنجا اجازه نداري به جز دري، بهگونهاي ديگر سخن بگويي. حس خوبي است اينكه ميبيني، همه بهدري سخن ميگويند و ديگران گوشهايشان را تيز ميكنند تا معناي آنچه گفته شده را بيكموكاست، دريابند.
پروين خانم پاي تختهسفيد ايستاده بود و يك ماژيك در دستش بود. واژهها را بهفارسي مينوشت و دانشآموزانش، قلم در دست، تند وتند يادداشت ميكردند.
من سر واژهي «آبگوشت» رسيدهبودم. پروينخانم اين واژه با برابر «دري»اش نوشت، به دري گفت: «من امروز ناهار، آبگوشت دارم، خوراك لذيذي است.»
دلم آبگوشت خواست. به گمانم خيليها دلشان آبگوشت، خواسته بود چون يكنفر به دري پرسيد: «مهمان نميخواهيد.»
پروينخانم، همه را دعوت كرد و گفت: «بفرماييد، آبش را زياد ميكنم..»
پروين شهزادي، از سال ٨٣ در برپايي اين كلاسها كوشيدهاست. كلاسهايش با آموزش سلام و احوالپرسي آغاز ميشود كه به گفتهي خودش، نزديك به ٤ هفته، آموزشش، طول ميكشد. فعلها، ضميرها و به ترتيب چيزهاي زيادي را ياد ميدهد.
از او پرسيدم: «چه اندازه طول ميكشد تا كسي كه دري نميداند، آن را به خوبي بياموزد.» و او گفت: «آموزش زبان كه وقت و زمان نميشناسد. براي يادگيري زبان هرچند، زمان، مهم است، اما مهمتر از آن همت و غيرتي است كه براي آموختن آن بايد داشت.»
درون اين كلاس، همه، بانو بودند، مادراني كه آمده بودند زبان دري را بياموزند تا به فزرندانشان ياد دهند. البته به گفتهي شهزادي، مردها هم ميتوانند در اين كلاسها شركت كنند، همانهايي كه پدر هستند و تكيهگاه فرزندان.
يكي از همين مادرها گفت: «از زماني كه به اين كلاسها آمدهام، احساس ميكنم يك زرتشتي زرتشتي، هستم، كامل كامل.»
اين مادر، به كلاس آمده بود تا بتواند با پسرش دري سخن بگويد تا پسرش از همين آغاز دري را بياموزد و ناچار نباشد كه براي يادگيري زبان مادري زرتشتيان، به كلاس بيايد يا رهايش كند و عطايش را به لقايش ببخشد.
فكر كنم لجشان گرفته بود، خيلي از وقت كلاس را گرفتهبودم. تنها يك پرسش ديگر داشتم. از پروين شهزادي پرسيدم: «در پايان كلاسها از دانشآموزانتان، آزمون هم ميگيريد؟»
بهجاي خانم شهزادي شاگردانش، بلهي بلندي سر دادند و گفتند: «اختيار داريد، ما هم، تكليف شب داريم و هم امتحان.»
پروين خانم گفت: «آزمون شفاهي است ولي من هميشه گفتهام نمرهي همه ٢٠ است، البته اين نمرهاي است كه من به غيرت آنها ميدهم.»

















نظر خود را اضافه کنید.
ارسال نظر به عنوان مهمان